november 1 Het beste zinnetje dat ik las in 2016

29 oktober 2016

Het beste zinnetje dat ik las in 2016

eveything-groot-2

Ik had wel degelijk een plan.

Op de Biennale Interieur zou ik op zoek gaan naar meubels die jullie interessant zouden vinden.
Goed voorbereid en met een fototoestel onder de arm gingen we naar de expohallen in Kortrijk.

We keken, namen foto's en na enkele uren geslenter reden we naar huis. Ik had toen al zo'n vaag vermoeden dat mijn plan toch wat moeilijker zou uitvallen dan verwacht, maar toch...

Na 2 dagen wilde ik beginnen schrijven aan dit blogbericht. Dus stelde ik weer die vraag: " Wat is er interessant voor onze lezers/vrienden/klanten...?"
Misschien moet ik iets schrijven over Muller Van Severen en hun stoel 'Wire S'?
Of over de mooie kasten van Pastoe?
Of over de winnaar in de categorie objecten Dimitri Bähler?

Ik dacht het al.

Dus bleef mijn blad leeg.
Tot gisteren.

Want, ik las een zinnetje.
Een zinnetje dat binnenkwam.
Een zinnetje dat ik nog eens las.
En nog eens.

"Everything is figureoutable."

Euh?

Nog eens.
"Everything is figureoutable."

Natuurlijk betekent dit niet meer dan dat er voor alles een oplossing is. En natuurlijk weten we dat al allemaal. Maar zo is het veel mooier geschreven en gezegd. En zo krijgt het voor mij terug betekenis.
- Lukt dat ontwerp niet helemaal? Rustig, want everything is figureoutable.
- Te veel werk? Rustig, want everything is figureoutable.
- Kids ziek en geen opvang? Rustig, want everything is figureoutable.

eveything-groot-3

Zelf varen we momenteel in onrustige wateren. Veel is onzeker. Meer dan ooit sta je op zo'n moment open voor verhalen van anderen.
Anderen voor wie de weg niet over rozen liep. Die niet opgaven. Die bleven geloven in datgene waarmee ze bezig waren (of zijn).
Zoals JK Rowling wiens manuscript vele malen verworpen werd vooraleer ze doorbrak.
Of zoals Kikou Ibe die wel 200 prototypes uit het raam van zijn badkamer gooide vooraleer hij de onverwoestbare G-Shok watch uitvond.

Misschien komt het net door ons bezoek aan de Biennale Interieur dat ik deze week ook veel gedacht heb aan een documentaire die ik een paar jaren geleden zag.
Een documentaire over Maarten Van Severen. Hoe hij bleef werken aan die ene stoel. Hoe hij bleef werken aan die ene tafel. Hoe hij bleef geloven. Ook al verdiende hij weinig of niets.
De titel van de documentaire vind ik boekdelen spreken:
"Addicted to every possibility."

Want daar gaat het om.

Niet over die stoel. Maar wel hoe hard daar voor geploeterd werd.
Niet over die ontwerper. Maar wel hoe hij bleef geloven dat het mogelijk was.

Blijven geloven in oplossingen en mogelijkheden.