30 juli 2017

Werkplaats 4 wordt nortstudio. De laatste brief

nieuwe naam

Ik vond maar geen goed begin.
Ook geen goed midden.
En al helemaal geen einde.

Verschillende keren zat ik achter de computer om de laatste nieuwsbrief van Werkplaats 4 te schrijven.

Maar nieuwsbrieven schrijf je niet achter de computer.
Althans ik toch niet.
Ik schrijf ze in mijn hoofd terwijl ik de was ophang.
Of als ik op de fiets zit op weg naar school.
Of, zoals deze morgen, als ik aan het lopen ben.

Ik moet het gedicht aan de onderkant van de nieuwe Londenbrug op het Eilandje al vaak gezien hebben. Toch zag ik het deze morgen pas echt voor de eerste keer. Ik ging trager lopen om het lezen. (Niet dat ik een hazewind ben, maar toch was enige vertraging vereist)

Het gedicht, geschreven door stadsdichter Stijn Vranken, gaat zo:

Een goed stadsgedicht
 
Een goed stadsgedicht
herkent u meteen.
        Het heeft een rake titel,
        opent gevat,
en in het beste geval
hangt het in de weg
        aan de onderkant van
        een enorme brug.
 
Het is grappig,
maar niet overdreven.
 
En het verrast – op de valreep
stelt het dan toch nog iets
        zoals bijvoorbeeld
        de ellendige vraag:
 
Vervoert dit schip
niet erg rustig de tijd
        die u hier zo dringend
        staat te verliezen?

Ik zag meteen de gelijkenis met het schrijven van een nieuwsbrief.
Je probeert een rake titel te vinden. Want anders is de kans groot dat niemand hem opent.
Vanaf het begin probeer je gevat te schrijven. Want anders leest niemand hem uit.
Je probeert grappig te zijn, maar niet overdreven. Want je wilt toch ook professioneel overkomen.
Je verrast mensen er 1 maal per maand mee in hun mailbox, maar niet veel meer. Want anders val je ze lastig.
En tot slot ben je iedere keer verbaasd dat er mensen zijn, zoals u nu, die de tijd nemen om die brief te lezen.

Dat doet echt deugd. Want al het voorgaande in acht genomen verbaast het misschien niet meer dat zo'n nieuwsbrief schrijven veel tijd in beslag neemt.

En met de nieuwe plannen die er zijn met nortstudio (zoals u eerder hier kon lezen) hebben we aan tijd niet meer teveel.
Dus hebben we besloten de nieuwsbrief enigszins te veranderen.

In plaats van 1 maal per maand, zenden we om de 2 maanden een nieuwsbrief uit.
We brengen daarin de 'highlights' van de voorgaande weken.
Gebracht aan de hand van veel beelden en aangevuld met een beetje tekst, die net zoals onze nieuwe site in het Engels zal zijn.
En de brief zal verzonden worden vanaf ons nieuwe mailadres: info@nortstudio.be

Vindt u het zo ontzettend jammer dat we slechts om de 2 maanden van ons laten horen?
Geen probleem.
We posten bijna dagelijks op Instagram.
We posten een paar keer per week op Facebook.
We zijn actief op Pinterest.
En we starten een blog op onze nieuwe website waarin we regelmatig over onze bezigheden vertellen.

Dat klinkt als veel werk nu ik het zo lees...

Maar voor we daaraan beginnen vertrekken we nog even op vakantie.
En komen we terug met tonnen energie.

Zodat we u de eerste nieuwsbrief van nortstudio tijdig kunnen toesturen.

Tot dan.

26 mei 2017

Over hobbelige paden (en verderop de nieuwe naam)

nieuwe naam

Op sommige dagen lijken gestelde doelen onbereikbaar.

Of toch heel ver weg.

En de weg ernaar toe lijkt eindeloos.

Of toch heel lang.

Op diezelfde dagen lijkt bij anderen alles vanzelf te gaan. Het lijkt wel of anderen er geen moeite voor moeten doen. Dat alles zomaar lukt. Dat ze zelfverzekerd recht op hun doel afgaan. En dat ze er zonder slag of stoot geraken.

Gelukkig lijkt dat maar zo.

Als we verder kijken dan de opgepoetste beelden van Instagram, Facebook en Pinterest dan lezen en horen we ook verhalen van anderen die eerlijk over hun weg vertellen.

Er zijn van die fijne gesprekken met mensen waar je beiden kan vertellen over tegenslagen en successen. In die gesprekken nemen we de tijd om naar elkaar te luisteren en elkaar op te tillen. En we kunnen ons geen enkel gesprek herinneren waarin iemand ons vertelde dat alles van a tot z naar wens verliep. 

Ook op blogs lezen we soms eerlijke verhalen. Verhalen waarin mensen zich kwetsbaarder opstellen. Die een mooie balans vinden. Oprecht genoeg om ons een idee van hun realiteit te geven en genoeg afstand houdend om doorheen hun verhaal anderen te helpen en een positief verhaal te vertellen.

Zo vertellen we ook ons verhaal.

De afgelopen weken waren eerder intens te noemen. In onze vorige brief kon u lezen over onze nieuwe plannen. We kregen heel veel fijne en vooral nieuwsgierige reacties.
Hebben jullie al een nieuwe naam?, Is de nieuwe website al af?, Kunnen we de nieuwe foto's al zien? Ja, nee en nee.

We hoorden onszelf steeds opnieuw hetzelfde verhaal vertellen.

Over hoe het tijdelijk verlaten van ons vertrouwde pad heel wat met zich mee brengt.

Zoals het uitbrengen van een vernieuwde collectie. Soms bleek een materiaal niet te deugen of soms was de kleur niet wat we ervan verwachtten. Maar op andere momenten viel de puzzel plots in elkaar en keken we tevreden naar het resultaat.

Of zoals de nieuwe foto's nemen van onze meubels. Wisten wij veel dat daar zoveel bij komt kijken. Een geschikte locatie zoeken, achtergrondpanelen schilderen en attributen verzamelen. En een hele verhuis erboven op. Het is pas achteraf dat we er tevreden op terug kijken. En we moeten er eerlijkheidshalve ook aan toevoegen dat we hiervoor de fotografen van Evenbeeld ingeschakeld hebben. Dat helpt natuurlijk.

Dan is daar nog de nieuwe website. Die is volop in de maak en zal ongetwijfeld de nodige uitdagingen met zich mee brengen.

En tot slot, de nieuwe naam.

Die is er.

Oef, want ook daar ging de nodige tijd, overleg en opzoekingswerk aan vooraf.

Uitdagingen zijn niet alleen fijn, ze zijn ook nodig. Ze laten ons grenzen verleggen en gestelde doelen bereiken.
Maar genoeg is genoeg.
En een verlangen naar een nieuw vertrouwd pad dient zich aan.

We zijn zelf benieuwd hoe dat eruit zal zien.

Alvast iets minder hobbelig dan de afgelopen weken.

Waarschijnlijk.

En de nieuwe naam

NORT STUDIO

Dat is het geworden.
De naam kwam niet als donderslag bij heldere hemel.
De naam diende zich niet aan als een visioen in een droom.
De naam viel niet op tafel na een avondje doorzakken met enkele gin tonics.

De naam stond tussen alle andere namen op onze nieuwe-mogelijke-namen-lijst.

En deze naam heeft het gehaald.

Omdat hij het beste ons verhaal vertelt.

NORT is afgeleid van north (Engels), nord (Deens), norte (Portugees) en noord uiteraard.
Het plaatst ons letterlijk in het Noorden van Antwerpen.
Daar waar we wonen en werken.
Een kleurrijke en multiculturele wijk. Een wijk waar volop aan opwaardering gewerkt wordt.
Maar het is vooral een waarneembaar contrast in de wijk dat voor ons invulling geeft aan de naam NORT.
Het contrast tussen verschillende culturen.
Het contrast tussen de verschillende manieren van wonen.
Het contrast tussen de verschillende soorten handelszaken.

Het contrast dan wij ook opzoeken in onze ontwerpen.
Zij het dan met materialen, vormen en kleuren.

Het soort contrast dat zorgt voor spanning en harmonie tegelijkertijd.

Zoals in onze wijk.

nieuwe naam

29 april 2017

Nieuwe plannen. We slaan een bladzijde om.

jef en kathleen in atelier

Het lijkt al langer geleden.

Maar dat is het niet.

Slechts 1 jaar en 3 maanden geleden startten we met Werkplaats 4.
We wisten toen niet echt wat dat allemaal zou betekenen. Zouden we vooral meubels op maat maken? Zouden we aan een eigen collectie kunnen werken? Zouden we meer workshops gaan geven? Zouden mensen de weg naar onze gedeelde atelier vinden?

Geen van ons beiden konden we vermoeden dat het zo'n intens, turbulent en fantastisch jaar zou worden. We hebben het afgelopen jaar zoveel geleerd en ondernomen, maar tegelijkertijd hebben we het gevoel dat het allemaal nog moet beginnen.

De laatste maanden hebben we vele uren, dagen en zelfs weekends nieuwe plannen gemaakt voor Werkplaats 4.

Lijstjes, mindmaps en excel bestanden overspoelden onze bureaus.
Momenten vol euforie en momenten waarop we het overzicht dreigden te verliezen wisselden mekaar af.
We gingen te rade bij vrienden die van sommige dingen meer verstand hebben dan wij (waarvoor nogmaals dank).
En we sliepen er verschillende nachten over.

Ondertussen zijn de grote lijnen uitgeschreven.
Achter de schermen zijn we onze nieuwe plannen aan het voorbereiden en uitvoeren.
De komende maanden zal u daar ongetwijfeld meer over te weten komen. Sterker nog, u zal er niet naast kunnen kijken.

Vandaag lichten we al een tipje van de sluier op.

Of wat had u gedacht?

Om te beginnen.
We veranderen van naam.
Omdat we gaandeweg ontdekt hebben dat we heel graag ontwerpen.
Bedenken, experimenteren en prototypen van meubels en verlichting.
Daar ligt ons hart.
Dus willen we een naam die meer bij dat verhaal aansluit.
Het afgelopen jaar heeft ons geleerd dat we enorm nieuwsgierig zijn naar nieuwe materialen en technieken. Dat we het niet kunnen laten om daar telkens weer enthousiast over te worden. Dat brengt vaak zoveel ideeën met zich mee dat we meer ruimte willen creëren om deze ideeën uit te voeren.

We kiezen hiermee niet voor de meest voor de hand liggende weg.
Ook niet voor de meest zekere.
Maar we hebben het geluk met elkaar te kunnen samenwerken.
Elkaar volledig kunnen vertrouwen maakt het nemen van moeilijke en gedurfde beslissingen gemakkelijker.

Daarnaast bouwen we ook aan een nieuwe website.
Omdat we een helder verhaal willen brengen in beelden en woorden.
Momenteel werken we hard aan de voorbereidingen van een fotosessie die ons nieuw beeldmateriaal moet opleveren. En aan nieuwe teksten voor de nieuwe website.

Maar we hebben ook keuzes moeten maken.
Dat is moeilijk, omdat we sommige van onze eerste ideeën moeten loslaten.
Zoals ons gedeeld atelier.
Het delen van onze werkplaats met andere makers is voor ons lang het start- en middelpunt van ons verhaal geweest. Het zorgt voor nieuwe ontmoetingen en een fijne dynamiek in ons atelier. Maar door uitbreiding van onze eigen activiteiten ontstaat er plaats- en tijdgebrek.
In de plaats daarvan nemen enkele vaste makers plaats in ons atelier.
Zo behoudt ons atelier zijn dynamiek en bedrijvigheid.

Ook de workshops behoorden bij de eerste ideeën.
Het verbaasde ons enigszins te zien hoeveel interesse er heerst om te leren maken. We zagen veel enthousiaste mensen die naast hun vast werk nieuwe dingen willen leren. Die met hun handen willen bezig zijn. We herkennen dat maar al te goed.
Maar samen met het gedeeld atelier bouwen we ook de workshops af.

Het voelt vreemd aan om beide ideeën die zo centraal stonden in onze plannen en Werkplaats 4 mee hebben doen groeien los te laten.
Toch denken we dat het nodig is om onze weg verder te kunnen zetten.

We vonden (en vinden) het niet altijd gemakkelijk om een goed evenwicht te vinden.
We willen doen wat we graag doen, we willen tijd hebben voor ons gezin en we moeten er financieel mee rond komen.
Alles speelt een rol.

We hebben nu een richting gekozen die voor ons goed aanvoelt.

We hebben er veel zin in.

En we hopen jullie nog lang mee te dragen in ons verhaal.

1 april 2017

Doen wat je niet laten kan

jef en kathleen in werkplaats 4

Bewaren

Bewaren

Of.
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.
Of.
Het is sterker dan mezelf.

Zou het passie kunnen zijn? Iets zo leuk vinden dat je erin opgaat? Iets waar je veel tijd in investeert? Iets dat je niet laten kunt?

De aanleiding om over passie te schrijven was een bezoek aan Bosq, een bedrijf gespecialiseerd in fineerhout.
We dachten even bij hen 'binnen te springen' om fineerhout te bestellen.
Maar het draaide anders uit.
We werden vriendelijk ontvangen en we kregen een uitgebreide uitleg (inclusief rondleiding van anderhalf uur) over het bedrijf.

Jawel.

Uiteraard weten we nu heel wat meer over fineerhout.
Maar wat ons naast de stapels hout en indrukwekkende machines nog het meeste opviel, was de passie waarmee die man over hout sprak.
Het kon ons onmogelijk onberoerd laten. Het liet ons met verwondering achter. En we willen vanaf nu alleen nog maar meubels in fineerhout maken.
Je kan denken dat hij een uitstekende verkoper is. Dat is hij ook.
Maar eentje met een passie.

We kunnen maar hopen dat we net zo gepassioneerd spreken over onze meubels als Wouter (de verkoper) over hout.
Voor ons voelt dat alleszins zo aan.
We voelen het als we een nieuw idee hebben.
We voelen het als een ontwerp goed zit.
We voelen het als we samen discussiëren over een kleur.
We voelen het als we maken.

En dat is maar goed ook.

Want anders hielden we dit niet vol.

We werken vele uren. Zekerheid hebben we niet. Bijna dagelijks duiken er vragen of onvoorzienigheden op. Hobby's worden al eens overgeslagen. En het laat ons nooit helemaal los.

We lazen: "Echte passie betekent ook iets met grote inzet willen nastreven waarbij je ook met tegenslag te maken krijgt. Je besteedt minder tijd aan familie, vrienden en werk. Dat kan spanning (lijden) met zich meebrengen, maar je verlangen om een hoger niveau te bereiken is zo groot dat je het ervoor over hebt."

Herkenbaar?

Toch willen we niet anders.
We hebben het in het verleden al geprobeerd, maar het draait toch telkens weer op hetzelfde uit. 
En dus ontstond het idee om samen onze eigen zaak te beginnen.

Passie scoort.
En tackelt steeds weer de vraag: "Waar zijn we toch aan begonnen?"

We hebben geen idee of we over een paar jaar nog zo'n fan zijn van passie.

Nu nog wel.

En morgen ook.

4 maart 2017

Jack, blijf nog even

nieuwe post

We hebben het waarschijnlijk al wel eens gezegd.

Of je hebt het al wel eens gelezen. 

Misschien zelfs al eens gezien.

We doen graag alles zelf. 
Echt.
Alles.

Dat is heeft zo z'n voor- en nadelen. 

De nadelen laten we even links liggen. De voordelen zijn interessanter.
En dat zijn er wel wat.
Om te beginnen hebben we de laatste 12 maanden enorm veel bijgeleerd.  
We leerden een website bouwen,
we leerden een logo en huisstijl ontwerpen,
we leerden hoe je goede foto's kan nemen en wat je daar voor nodig hebt,
we leerden over Facebook en over content,
we leerden hoe Instagram werkt en waarvoor hashtags dienen,
we leerden wat Pinterest kan betekenen voor een bedrijf,
we leerden nieuwsbrieven bouwen en schrijven,
we leerden werken met photoshop,
we leerden deftige ontwerpen en offertes maken, 
we leerden veel nieuwe mensen kennen, 
en we leerden plannen wijzigen.

Maar het belangrijkste dat we geleerd hebben speelt zich af in ons atelier.

Daar waar we alles bedenken, prototypen, en uitvoeren.

Zo is onze lijst van leveranciers aanzienlijk gegroeid (wat ons nu veel tijd en moeite spaart).
We experimenteerden met allerlei nieuwe materialen (toevallig het liefste wat we doen).
We ontdekten nieuwe technieken en mogelijkheden (een grote inspiratiebron voor ons).

En dat speelt in het voordeel van ons werk.
We kunnen boeiendere ontwerpen maken.
We kunnen snel aan de juiste materialen geraken.
We kunnen veel verschillende materialen en technieken toepassen in ons werk.

Kortom, we kennen en kunnen veel verschillende dingen, maar niets ten gronde.

Er bestaat zelfs een Engelse uitdrukking die onze manier van werken mooi omschrijft. 

'"Jack of all trades, master of none" is a figure of speech used in reference to a person who has dabbled in many skills, rather than gaining expertise by focusing on one.'

Zo werken we het liefst.
En wij zien het als een groot voordeel.

Jack blijft dus nog even.

4 februari 2017

Vrouw interviewt man

nieuwe post

Hij kwam binnen.
Hij moest even gaan zitten.
Hij fronste zijn wenkbrauwen.

'Ik ga je interviewen', zei ik.

Hij fronste zijn wenkbrauwen nog meer.

'Maar het gaat niet langer dan een kwartier duren', zei ik vervolgens haastig.

Hij ontspande.
Oef.

Ook al werk ik bijna dagelijks met Jef samen, ik vond het toch spannend om dat interview af te nemen. Bijna zenuwachtig, eigenlijk. Gek vond ik dat.
Want ik werk niet enkel samen met Jef, we wonen ook samen en hebben 4 kinderen. Dan weet je toch alles van elkaar zou je zo denken?  Maar gek genoeg had ik toch snel enkele vragen op papier gezet waar ik het antwoord niet zeker van wist.

Daarnaast heb ik ook aan enkele vrienden gevraagd om Jef een vraag te stellen. Wat wilden ze nu wel eens van Jef weten? Fijne vragen werden mij toegestuurd. Waarvoor dank.

Hier komt de volledige (en ongecensureerde) versie.

Wat vind je grootste voordeel van jouw job?
Dat ik zelf alles kan regelen en dat ik zelf kan kiezen wat, wanneer en hoe. Dat ik het zelf kan sturen. En dat ik kan doen waar wij zelf goesting in hebben.

Waarmee ben je liefste mee bezig?
Met experimenteren. Met de mogelijkheden van nieuwe materialen te onderzoeken. Met nieuwe ontwerpen proberen uit te voeren. Om dan uiteindelijk tot een mooi resultaat te komen.

Wanneer wordt Werkplaats 4 eens rock-'n'-roll?
Dat zal 2020 zijn denk ik. Ja. Eerst 3 jaar goed doorwerken en dan gaan we rock-'n'-roll doen.

Wat waren de grootste problemen die je tot hier toe hebt ondervonden?
(Denkt lang na) Problemen zijn eigenlijk nooit problemen. De grootste moeilijkheid is om iets goed af te werken: of het is scheef, of niet goed gelast, of het splintert of het gaat niet goed. Dat zijn dus eerder praktische/technische problemen.

Wat is doorslaggevend geweest in het verhuren van het atelier?
Ik zag het bij andere ateliers en het zag er erg aantrekkelijk uit om daar te kunnen werken. Samen met andere mensen dingen maken in een gezamenlijk atelier zorgt voor een fijne dynamiek. Informatie uitwisselen is zeker ook een voordeel. En leren van elkaar.

Waar lig je 's nachts van wakker?
(Nogal resoluut) Van alles! Niet van iets specifiek eigenlijk. Gewoon, als er teveel projecten samen lopen en ik teveel informatie moet verwerken. 

Lukt het je om iemand anders te helpen in het atelier als je zelf met een project bezig bent?
Nee. Dat is moeilijk te combineren. Dat wil ik liever gescheiden houden. Ik wil kunnen doorwerken en me concentreren.

Waar sta je over 10 jaar?
(Spreekt hier even in 'wij'-vorm) Dat we nog altijd kunnen doen waar we zin in hebben. Dat kan ook compleet iets anders zijn. Maar dat we wel wat meer 'ruimte' hebben en dat we minder financiële druk voelen. En dat we zo meer vrijheid krijgen voor het ontwerpen en experimenteren. Dat we nog meer ons eigen ding kunnen doen.

Hoe zien de meubels eruit als jij ze alleen zou bedenken en ik ze zou moeten maken?
(Lachend) Moeilijke vraag, zeg! Ik zou zeggen: geometrischer, maar dat is het nu eigenlijk al. Misschien iets minder kleur? Ik weet het niet. Of wat experimenteler? Nee, ik weet het eigenlijk niet. Dat vind ik moeilijk te zeggen. Ik denk dat het er niet veel anders zou uitzien. En jij ze maken? Dat zal nooit zo goed afgewerkt zijn!

Wat vind je zelf het mooiste dat je al gemaakt hebt?
De eiken led-tl-armatuur.

Mis je het toneel en de opera niet?
Ik mis het niet, maar ik kan er nog steeds erg van genieten om backstage op een toneel te komen en de sfeer op te snuiven.

Waar loop je tegenaan?
Dat ik teveel wil doen en dat er te weinig tijd is.

Hoe is het om als man en vrouw samen te werken?
Plezant. We kennen elkaar goed en dat maakt het gemakkelijker. We vullen elkaar vooral heel goed aan. Het nadeel is dat het nooit stopt natuurlijk. Voor we het goed en wel beseffen zijn we weer over Werkplaats 4 bezig.

En nu mag jij nog 1 vraag aan mij stellen.
euh... (denkt na) Zie je het zitten om dit fulltime met mij samen te doen?

Ja.

14 januari 2017

Waarom u 5 weken geen post ontving

nieuwe post

waarom u 5 weken geen brief ontving kleur

Om maar meteen met de deur in huis te vallen:
ik heb geen geldig excuus.

Ik was niet ziek.
Ik had geen stapels was.
Ik zat niet op een eiland met tropische temperaturen.

Het was simpelweg vakantie. En Kerstmis. En Nieuwjaar.
Ik wilde even niet schrijven.
Ik wilde even alles loslaten.
Ik wilde even niet 'moeten'.

Ik hou doorgaans van routine. Van een zekere regelmaat.
Het zorgt er in mijn geval voor dat dingen ook echt gebeuren.
Zo gaan Jef en ik bijvoorbeeld elke woensdag en zondag lopen. En ik houd daar bijna angstvallig aan vast, want als ik één keer niet loop, dan loop ik misschien de volgende keer ook niet en dan ook niet en dan...
Een tijd geleden besloot ik om elke 2 weken een blog en nieuwsbrief te schrijven. En dus houd ik ook die regelmaat consequent aan. Want doe ik dat niet, dan gebeurt er wat nu dus gebeurd is.
5 weken lang geen nieuwsbrief.

Ik had het kunnen weten.

De draad terug oppikken is best wel moeilijk. Ik schrijf graag vanuit een 'buikgevoel'. En dat vraagt tijd. Tijd om na te denken waarover te schrijven. En even stil te staan.
En dat is nu juist zo moeilijk. Er is altijd zoveeeeel te doen dat veel belangrijker lijkt dan een nieuwsbrief opmaken en een blogbericht te schrijven. Zoals daar zijn: meubels afwerken, offertes maken, mails afwerken, foto's uploaden en bijwerken, materialen bestellen... Tel daar nog een huishouden en 4 kinderen bij op en de tijd is al gauw ver te zoeken. 

Maar.
(Nu komt het.)

Het doet zo'n deugd.
Ik heb nooit zin om eraan te beginnen, maar net zoals met lopen denk ik achteraf altijd: "Dat was goed."
Het voelt steeds aan als een kleine overwinning en het heeft mij 'gedwongen' om even mijn gedachten te verwoorden.

Dus blijf ik toch maar schrijven.
En ik vind het ongelooflijk fijn dat jullie dit lezen.
En ik bewonder jullie om het feit dat jullie tijd maken om dit te lezen.

Merci.

En een heel fijn en bovenal gezond 2017.

10 december 2016

"Don't eat the yellow snow"

yellow snow

don-eat-the-yellow-snow

Dat is wat Frank Zappa ooit zong.

Nog zo eentje:
"Come as you are"
Van wie? Juist. Van Nirvana

"Let it be"
Ok, die was te gemakkelijk. Van The Beatles.
"It's now or never"
Van Elvis natuurlijk.

Tot zover deze muziekquiz.
Want daar gaat dit bericht natuurlijk niet over.

Wel over boeken.

We geraken er de laatste tijd meer en meer verslingerd aan.
Niet zozeer aan leesboeken, maar wel aan bijzondere boeken over bijzondere onderwerpen. Het begon op een citytrip 3 jaar geleden. We doken er een boekenwinkel in en we keken, lazen en kochten er boeken. En sindsdien herhaalt zich hetzelfde scenario. 
We schrijven zelfs in het boek wanneer en in welke stad we het boek gekocht hebben. 
Het probleem is dat we teveel fantastische boeken zien. 't Is te zeggen; we zien meer boeken die we willen kopen dan ons budget toelaat. 

Er moeten dan hartverscheurende keuzes gemaakt worden. 

Om al die andere boeken niet te vergeten, nemen we een foto van de cover.
Maar dat niet alleen.
Al die foto's worden bewaard in een map op onze computer.
En nu nog beter.
Die foto's worden ook echt afgedrukt en opgehangen aan de muur.
Echt waar.

fotograferen met een analoge camera

fotos

Op zo'n citytrip stellen we ook een boeken-aanschaf-plan op.
Zoals: elke maand kopen we minstens 1 boek.
Nog niet gelukt.
Of: elke verjaardag of elke Kerstmis vragen we een boek. 
Nog nooit gebeurd.

Maar zo hebben we dus een goede reden om op citytrip te blijven gaan. 
En als ik onze verlanglijst zie dan zullen we nog heel lang en heel vaak moeten gaan. 

Als je nog een paar ideetjes voor Kerstmis nodig hebt: ziehier 3 bijzondere boeken...

naamloos-2

naamloos-7

naamloos-5

naamloos-6

naamloos-4

naamloos-3

26 november 2016

Wat ik leerde van een 30 jaar oude camera

fotograferen met een analoge camera

kathleen

Geduld is niet mijn sterkste kant.

Nooit geweest.

En ik twijfel of het ooit een sterke kant van mij gaat worden. Toch wist ik niet dat het zo erg met mijn geduld gesteld was totdat ik mijn oude camera nog eens boven haalde.

Die analoge camera van 30 jaar oud.

Hij verhuisde vele malen.
Van Antwerpen naar Gent.
Van Gent naar Antwerpen.
Van de doos naar de kast.
Van de kast naar het atelier. Daar stond de camera lange tijd binnen mijn gezichtsveld. En zo besloot ik er nog eens mee te fotograferen. Tijdens mijn opleiding grafisch ontwerp was fotografie immers één van mijn lievelingsvakken.

Dus ik ging op zoek naar een filmrolletje (verkopen ze die nog?!).
Dat was gelukkig snel gevonden bij fotowinkel Grobet.

Tot zover ging het goed met mijn geduld.

Vervolgens moest dat fotorolletje in de camera gestoken worden. Hoe ging dat ook alweer?
Enkele filmpjes op You tube later was mijn geheugen weer helemaal opgefrist.

Mijn geduld doorstond een lichte test.

Eindelijk fotograferen dan? Toch nog eens uitzoeken hoe dat nu ook alweer zat met die lichtmeter, ISO-waarden, scherpstellen en diafragma. Ik prees me wederom gelukkig met het wereldwijde web.

Ik voelde al enig ongeduld de kop opsteken.

Eindelijk kon ik beginnen. Eerst maakte ik thuis wat foto's en later op een uitstap met ons gezin.
Na jaren van digitale fotografie, was het contrast voor mij enorm groot. Met mijn digitale camera maak ik liefst van elk onderwerp 10 foto's (er zal dan wel één goede bij zijn zeker?).

Nu had ik maar 1 kans.
Elke klik staat erop.
Niks deleten.
Niks bijsnijden.
Niks fotoshoppen.

Dus.
Kijken, bijstellen, nog eens kijken, kadreren, nog eens kijken (we zijn ondertussen al vlot een paar minuten bezig) en KLIK! Ja!

En nu?

Niks te zien.

Eerst nog 35 andere foto's trekken en dan het filmrolletje bij de fotograaf binnen brengen.
Om dan vervolgens weer een week verlangend uit te kijken naar het moment waarop je je foto's mag gaan afhalen.

Geduld, geduld, geduld.

Maar geduld wordt beloond. Ik was helemaal vergeten hoe leuk is om een pakje met foto's erin te openen. De ene foto al beter gelukt dan de andere, maar van elke foto weet je nog waar en hoe je hem gemaakt hebt.

fotograferen met een analoge camera

camera-en-fotos

Ik ben nu geen fervente voorstander van de analoge fotografie geworden ofzo. Daarvoor heeft de digitale fotografie te veel voordelen voor mij.

Maar het deed mij wel nadenken over de snelheid waarmee alles moet gaan.
Ik zie het ook in onze onderneming.
Sommige mensen zien onze meubels en willen ze direct mee naar huis. (Wat ik volledig versta uiteraard:-)
Maar de meeste van onze meubels worden op maat gemaakt. Het is een proces dat tijd vraagt. Van kennismaken over de eerste schets tot een afgewerkt product. En ondertussen is er dat verlangend uitkijken naar dat meubel in de maak.
Vele van onze klanten blijken daar gelukkig heel goed in te zijn.

Ik kan wat leren van hun geduld.

En van analoge fotografie natuurlijk.

12 november 2016

Onze gedeelde atelier: het verhaal

gedeelde atelier

gedeelde atelier

(Verleden)

We hadden een huis.
Een mooi huis.
Een mooi oud herenhuis. Het resultaat van bijna 10 jaar lang verbouwen.

Maar toen kwamen de machines. Wat begon met een schroevendraaier eindigde met een afkortzaag, een wipzaag, een boormachine en nog meer van dat.

In de kelder dan maar.

Dat lukte nog net, maar werken met die machines in een donkere kelder met een te laag plafond bleek toch niet zo aangenaam.

Dus.

We zochten een groter een huis.
En dat vonden we. Met atelier van 120m² erbij.
De totaalrenovatie van dit onbewoonbaar verklaard pand kregen we er gratis bij.

Muren werden afgebroken, poutrels werden gestoken, daken werden vervangen...enfin, de lijst was lang.
Het atelier draaide in die tijd al op volle toeren. Enerzijds voor de verbouwing en anderzijds voor de opdrachten van Jef als decorbouwer.

Toch werd het atelier stiefmoederlijk behandeld.
Ons hele huis was ondertussen (bijna) volledig verbouwd, maar in het atelier was er nog geen steen verlegd.
Dat betekende zoveel als roestige poutrels, vuile muren en een vloer waarvan je enkelbreuken kon oplopen.

Maar daar was het dan.

Dat ene idee.

Wat als we onze atelier nu eens delen met anderen? Met andere makers, andere creatievelingen en andere bedenkers? Wat als dat zou zorgen voor fijne ontmoetingen? Als een soort kruisbestuiving? 

We waren meteen enthousiast over het idee en het sloot bovendien naadloos aan bij ons plan om meubels te gaan ontwerpen en maken.
We gingen op bezoek bij andere gedeelde ateliers, we schreven een businessplan en het atelier onderging een verbouwing van formaat.

Tot slot zochten we een naam: Werkplaats 4.

video

 

(Heden)

Vanaf de lancering blijkt de interesse groot.
Zoals we dachten zijn mensen op zoek naar ruimte die er vaak niet is in de stad.
Naar machines die ze niet zelf moeten aankopen.
En naar een tijdelijke werkplek .

Onze atelier is nu 9 maanden open. Naar aanleiding van dit blogbericht hebben we eens bekeken waarom mensen nu eigenlijk naar hier komen.
We onderscheiden in grote lijnen 3 redenen:

1. Zin om met de handen werken.
Creatieve mensen kruisen ons pad. Ze willen graag maken, creëren, ideeën uitvoeren. Maar alle machines zelf bedienen ligt niet altijd binnen handbereik. Helaas ontbreekt ons de tijd om mensen individueel te begeleiden. Om toch aan de vraag te blijven voldoen, richten we nu cursussen in. Op die manier kunnen mensen na het volgen van zo'n cursus toch zelfstandig aan de slag.

2. Een groter project tot uitvoering brengen.
Veelal zijn dit heel handige mensen die moeiteloos omgaan met de beschikbare materialen en machines. Gedurende een bepaalde tijd werken ze intens in ons atelier aan hun project. Gaande van een grote wandkast tot een decorstuk voor een theater.
Dit zijn korte, maar intense en leuke ontmoetingen.

3. Op regelmatige basis projecten uitwerken.
Deze startende ondernemers zijn gedreven mensen. Ze bouwen naast hun vaste job aan hun zelfstandige onderneming. Ze werken prototypes uit of ze voeren opdrachten voor klanten uit. Uiteraard werkt dit voor ons heel inspirerend. Niet enkel wat ze maken, maar ook het verhaal achter hun onderneming interesseert ons.

 (Toekomst)

We hebben nog wel wat plannen.
Gestuurd door wat we zelf willen, maar ook door hetgeen er op ons pad komt.

Zo willen we Werkplaats 4 niet alleen een plaats van van ons maken, maar ook van anderen. Een gedragen werkplaats. Of een collectief. Een vaste flexibele werkplaats voor een groep mensen.

En daarmee willen we ook de ruimte uitbreiden. Een verbinding maken met het atelier en de straat.
In deze stofvrije tussenruimte bevindt zich een aangename werkruimte.
Een plaats voor te ontmoeten, te ontwerpen, te praten,...
Een plaats waar producten en prototypes hun plaats krijgen als het resultaat van wat zich daar in het atelier afspeelt.
Een plaats waar product en proces in directe verbinding met elkaar staan.

Misschien is die toekomst er wel sneller dan verwacht.

Wie weet.