15/10/16 “Hoe gaat het met Werkplaats 4?”

15 oktober 2016

"Hoe gaat het met Werkplaats 4?"

untitled-1

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Vrienden en familie willen dat het goed gaat met ons.

Ze tonen belangstelling voor wat we doen. Misschien zijn ze soms wel bezorgd. Het is uiteindelijk een hele uitdaging waar we voor staan. En dat brengt toch niet teveel risico's met zich mee?

Maar ook kennissen of collega's zijn benieuwd.

En dan is daar weer die vraag: "Hoe gaat het met Werkplaats 4?"

Het is altijd fijn als iemand daar naar vraagt. Dat doet deugd. Want iemand toont belangstelling voor hetgeen ons bezighoudt.

Maar ik weet nooit zo goed wat ze nu eigenlijk bedoelen met die vraag.
- Willen ze nu eigenlijk weten of we gelukkig zijn met onze keuze?
- Of willen ze weten of we bestellingen krijgen?
- Of we veel moeten werken?
- Of genoeg verdienen?

Mijn antwoord is meestal : "Goed."

untitled-3

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Op zo'n moment flits er veel door mijn hoofd. En soms blijft het daarbij.
Maar soms ontstaat er een langer gesprek waarin gaandeweg een aantal dingen boven komen drijven.

Dingen waar ik eerder misschien niet zo bewust heb bij stilgestaan.

Zoals.

1. Dit voelt nog steeds aan als de juiste beslissing.
Samen met Jef werken aan dit project klopt als een bus (gek spreekwoord, maar het 'klopt'). Uit eerdere projecten die we samen uitvoerden konden we al afleiden dat we goed kunnen samenwerken.
En het cliché wil dat we elkaar aanvullen. Hij als geboren technisch wonder en ik als creatief mens.
En we werken waar we wonen. Die combinatie is als ouders van 4 zonen een enorm voordeel. Dus dat geven we nooit meer op!

2. We worden sterk gedreven door een nu-of-nooit gevoel.
Ik zeg het niet graag, maar het feit dat we beiden de 40 gepasseerd zijn zal daar wel enige bijdrage toe leveren.
We gaan echt niet nog iets helemaal anders proberen.
En vrienden of familie die dit nu lezen weten dat we in het verleden onze portie 'projectjes' al wel hebben gehad.

3. Het in orde brengen van alle praktische zaken was een hele boterham.
Zaken die Jef tot mijn grote opluchting helemaal voor zijn rekening heeft genomen. Maar veel meer dan de praktische kant speelt een bepaalde onzekerheid ons parten. Kunnen we dit wel?, Waar zijn we aan begonnen?, Komen we rond?
Het is een hobbelig parcours en ik ben er heel blij dat we dit met elkaar kunnen delen.
En soms weet ik echt niet waar we gaan uitkomen.

4. Het stopt nooit.
Het is een cliché, maar het is waar. Werkplaats 4 overheerst. Zonder twijfel.
Gelukkig zijn er kinderen die om eten vragen, anders...

5. Zitten we nu te wachten?
Nee, er is genoeg zoveel te doen.
Maar dat 'te doen' willen graag wat meer gaan sturen. Want we willen leuke dingen te doen hebben.
Dingen waarvan ons hart sneller gaat kloppen.
Fijne mensen ontmoeten zodat er weer deuren open gaan.

Sturen, bijsturen en wachten. Dat is wat we doen.

En dan opnieuw.